“Ghost developer” modelini yıkar. Geliştirici, eseriyle ve yüzüyle oradadır.

“Ucuz kopya” değil, süreklilik taşıyan gerçek emek olduğunu gösterir.

“Low-effort” akımlarına karşı kurulan bu baraj, yatırımcıya piyasa dalgalanmalarından bağımsız bir güven kalkanı ve küresel galeriler nezdinde sarsılmaz bir meşruiyet sağlar. Böylece her üretim, sadece bir meta değil; kuşaktan kuşağa aktarılacak bir kültürel miras olarak konumlanır ve topluluğu bu estetik devrimin gerçek katılımcısı yapar.

Bu ekosisteme; içerik bakımından boş, taklit veya kısa vadeli spekülatif kopyalar değil; anlam, özgünlük ve sürdürülebilir vizyon ihtiva eden fikir ve projeler kabul edilir. Projeden beklenti, olası bir ‘CTO devralımı’ sonrasında dahi, değerinin salt geliştirici iradesine bağlı kalmaksızın muhafaza edilebilmesini teminen, kendi başına işleyebilir nitelikte kurumsal bir ‘çekirdek değer’ üretmiş olmasıdır. Nitekim Palmitas örneğinde görüldüğü üzere, salt estetik bir “güzelleştirme” faaliyetinin ötesine geçilerek, suçun azaltılması amacıyla sosyal dokunun onarımına yönelen bina boyama uygulaması; yöntemsel bir inovasyon teşkil etmiş, geliştiriciye bağımlılık doğurmaksızın toplulukça sürdürülebilir bir model ortaya koymuştur. Bu mahiyetteki bir yaklaşım, [PoArt] Protokolü kapsamında CTO statüsüyle devralındığında da, süreklilik arz edecek şekilde ‘süresiz etkin’ kalabilecek bir karşılık sunar. Öte yandan, insan algısı ve toplumsal davranış üzerinde ölçülebilir surette olumlu etki doğurduğu, topluluk eliyle sürdürülebilirliği ve kurumsal devamlılığı somut delillerle ortaya konulduğu hâllerde; CTO niteliğindeki projeler bakımından yıllık ‘Evidence Pack’ ibrazı zorunluluğu aranmayabilir. Söz konusu istisnanın uygulanması, Protokol’de öngörülen ölçütler ve topluluk iradesi çerçevesinde ayrıca değerlendirilir.

Kimliği belirsiz ve bir gecede “kaybolabilen” projelerin alanı daralır. Yatırımcı, algoritma değil; sorumluluk alan gerçek bir kişiyi ve sürdürülebilir emeği görür.